Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

«Νάτος, νάτος, ο πρωθυπουργός!»

Του Δημήτρη Καζάκη

Είδατε τι σημαίνει να έχεις εκατομμύρια από χορηγίες από κράτος, τράπεζες και πολυεθνικές σαν την Siemens; Όταν έχεις χρήμα, τότε έχεις και τους κατάλληλους σκηνοθέτες να σου στήνουν το σκηνικό για να συνεντευξιαστείς. Να σου φέρουν το κοινό, επιλεγμένο έναν προς έναν, ώστε να μην χρειαστεί μηχάνημα χειροκροτημάτων. Και φυσικά να σου εξασφαλίσουν ότι οι δημοσιογράφοι δεν θα θέσουν κανένα δύσκολο ερώτημα που εκθέτει τον μέλλοντα πρωθυπουργό!

Τα πάντα για την εικόνα και κυρίως για εκείνους που εναποθέτουν την τύχη τους στα χέρια του εκάστοτε επαγγελματία απατεώνα θα του εμφανίσουν τα κανάλια με λαμέ χρώματα. Και προς Θεού! Ούτε ερωτήσεις από ελεύθερο κοινό, ούτε καν επαφή. Θέλετε να αντιληφθεί ο απλός κόσμος περί τίνος τενεκέ ξεγάνωτου πρόκειται;

Έτσι οι καλοί μας δημοσιογράφοι ξέχασαν να ρωτήσουν τον κ. Μητσοτάκη για την εμπλοκή του με τη Siemens. Τη θυμάστε; Είναι μια υπόθεση με δις μίζες στους πολιτικούς και τα κόμματα. Ίσως το μεγαλύτερο σκάνδαλο πολιτικής μίζας στη μεταπολεμική Ελλάδα. Μια υπόθεση που υποτίθεται ότι βρίσκεται ακόμη στη δικαιοσύνη και δεν έχει τελειώσει. Τυπικά. O κ. Μητσοτάκης όχι μόνο βρέθηκε να του χαρίζει οικοσκευές η Siemens, αλλά έχει καταγγελθεί ο ίδιος, η οικογένειά του και το κόμμα του στον εισαγγελέα για χρηματοδοτήσεις από την πολυεθνική. Κινητά, handsfree, κουπόνια βενζίνης κι ένα σωρό άλλα.

Χώρια όσα γνωρίζει ο Χριστοφοράκος για χοντρές μίζες και γι’ αυτό όλο το πολιτικό σύστημα, με πρώτη τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, του επέτρεψε να δραπετεύσει ώστε να βρεθεί προστατευμένος στη Γερμανία για να μη μιλήσει. Δηλαδή, να μην εμφανίσει τις ταινίες που διαθέτει με πρωταγωνιστές όλο το πολιτικό σύστημα της δεξιάς και αριστεράς. Ταινίες πού σήμερα βρίσκονται στα χέρια της Μέρκελ για να πειθαρχεί τους Έλληνες(;)πολιτικούς. Όχι πώς χρειάζεται να το κάνει, αλλά λέμε… Στην πολιτική αυτού του είδους, ισχύει ότι και στη μαφία. Ποτέ δεν είσαι σίγουρος, αν δεν κρατάς τα πιόνια σου από σαράντα μεριές, αν δεν έχεις σε βάρος τους ολόκληρη ντουλάπα με σκελετούς τους.

Έτσι ξέρουν να κάνουν πολιτική τα κόμματα σαν τη ΝΔ. Με τα χρήματα των μεγάλων αφεντικών τους και εξαρτώμενα τελείως απ’ αυτούς.

Επίσης, κανένας δεν βρέθηκε να ρωτήσει τον κ. Μητσοτάκη για τα τραπεζικά δάνεια και τα χρέη της ΝΔ. Κανένας δεν βρέθηκε να τον ρωτήσει πώς τολμά να διεκδικεί ο κ. Μητσοτάκης την πρωθυπουργία – υπέρ υποτίθεται του Έλληνα πολίτη – όταν το κόμμα του είναι καταχρεωμένο στις τράπεζες και από την εποχή Σαμαρά προωθεί ρυθμίσεις για να φορτώσει τα χρέη αυτά στους Έλληνες πολίτες; Χωρίς να μιλάμε για άλλα χρέη, αφανή και μη.

Θυμίζουμε ότι το σύνολο των δανείων από τις τράπεζες προς τα κόμματα ανέρχονται επίσημα – ανεπίσημα δεν ξέρουμε το αληθινό ποσό – στα 418 εκατομμύρια ευρώ. Από τα οποία η ΝΔ εμφανίζεται να οφείλει άνω των 210 εκατομμυρίων ευρώ και αδυνατεί ακόμη και να τα εξυπηρετήσει. Το δε ΠΑΣΟΚ οφείλει άνω των 189 εκατομμυρίων.

Φυσικά μην περιμένετε να πληρώσουν τα χρέη τους. Ούτε να μάθετε πώς και γιατί τα πήραν. Από την εποχή της κυβέρνησης Σαμαρά, τα μη εξυπηρετούμενα χρέη των κομμάτων, ύψους – όπως δηλώθηκε – 402 εκατομμυρίων ευρώ χαρίστηκαν. Σε επερώτηση στο ευρωκοινοβούλιο τον Μάιο του 2014 για το λόγο που χαρίστηκαν τα μη εξυπηρετούμενα χρέη των κομμάτων, κυρίως της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, ο επίτροπος Αλμούνια απαντούσε ως εξής: «Η Επιτροπή επιβεβαιώνει ότι η ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών από το Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ) συνιστά κρατική ενίσχυση και χρηματοδοτήθηκε με χρήματα των φορολογουμένων.»

Με άλλα λόγια ο κ. Αλμούνια μας λέει ότι η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών έγινε για να φορτωθούν τραπεζικά χρέη στον Έλληνα φορολογούμενο. «Οι εντολοδόχοι παρακολούθησης που έχουν οριστεί για τις ελληνικές τράπεζες από τον Ιανουάριο 2013 παρακολουθούν τη διαδικασία χορήγησης νέων δανείων και την αναδιάρθρωση υφιστάμενων δανείων των δανειοληπτών, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών κομμάτων,» συνέχιζε στην γραπτή του απάντηση ο κ. Αλμούνια.

«Ωστόσο, ο ρόλος της Επιτροπής δεν έγκειται στη δημοσιοποίηση πληροφοριών για μεμονωμένα δάνεια από τράπεζες οι οποίες έχουν ανακεφαλαιοποιηθεί με κρατικές ενισχύσεις, στην Ελλάδα ή σε άλλα κράτη μέλη.» Έτσι τελειώνει την απάντησή του ο κ. Αλμούνια. Με άλλα λόγια αυτό που είπε τότε ο Επίτροπος ήταν ότι, εμείς ξέρουμε, αλλά δεν σας λέμε. Και το πιο σημαντικό; Ούτε καν τόλμησε να διαψεύσει τις χαριστικές ρυθμίσεις των δανείων προς τα κόμματα. Δηλαδή, ο Έλληνας φορολογούμενος οφείλει να πληρώνει, αλλά δεν χρειάζεται να ξέρει τίποτα.

Αυτό δα μας έλειπε. Μπορεί για 5.000 ευρώ να απειλούνται με κατασχέσεις και να χάνουν οι πολίτες τα ακίνητά τους γιατί χρωστάνε στις τράπεζες, αλλά άλλο αυτό κι άλλο το άλλο. Δηλαδή, τι θέλετε να μην ανταποδώσουν, να μην δώσουν ένα ρεγάλο οι δανειστές μας για το καλό που τους έκαναν και τους κάνουν τα κόμματα που εναλλάσσονται στη διακυβέρνηση του τόπου έως σήμερα; Και μήπως αυτοί θα τα πληρώσουν; Το κουτορνίθι ο Έλληνας πολίτης, που ελπίζει ακόμη "στο κόμμα του".

Ή μήπως φαντάζεστε ότι θα δούμε τώρα με τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, να εκπλειστηριάζονται τα κόμματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ; Ή μήπως θα λογοδοτήσουν οι ηγεσίες αυτών των κομμάτων για όλα αυτά τα χρέη; Συμπεριλαμβανομένων κι όσων άρπαξαν από το κρατικό ταμείο όσο κυβερνούσαν;

«Έλα μωρέ τώρα, παρελθοντολογία θα κάνουμε…» όπως μου έλεγε κάποτε σημαίνον στέλεχος κυβερνώντος κόμματος, όταν έλεγα δημοσίως ότι δεν μπορείς να καλείς κανένα πολίτη να πληρώσει για χρέη, χωρίς να ξεκαθαριστεί πότε και ποιος τα δημιούργησε. Πλήρωνε εσύ έρμε εργαζόμενε, συνταξιούχε, αγρότη, επαγγελματία, επιχειρηματία. Πλήρωνε για να μην κάνουν παρελθοντολογία εκείνοι και μάθεις πώς σ’ έχουν κατακλέψει επί δεκαετίες. Πλήρωνε με τη ζωή και τον ιδρώτα σου, αποχαυνωμένος μπροστά στα tv show, που σου στήνουν οι επαγγελματίες της απάτης. Πλήρωνε, πιστεύοντας ότι κάποιος σαν τον Μητσοτάκη, μπορεί να κάνει κάτι...

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Μόνο η αυτοκρατορική πορφύρα έλειπε από την εμφάνιση του Γιούνκερ στο ευρωκοινοβούλιο.

Του Δημήτρη Καζάκη

Ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ως άλλος επίδοξος Καρλομάγνος επί το κατά πολύ γελοιότερο, είχε την τιμητική του χθες στο Στρασβούργο. Ήταν η καθιερωμένη ομιλία για την Κατάσταση της Ένωσης (State of the Union) όπου περιέγραψε το όραμά του για την Ευρωπαϊκή Ένωση μετά το Brexit. Η ετήσια αυτή ομιλία του εκάστοτε Ποντίφικα των Βρυξελλών καθιερώθηκε κατά το πρότυπο της State of the Union, που εκφωνεί ο Πρόεδρος των ΗΠΑ ετήσια σε κοινή συνεδρίαση των σωμάτων του Κογκρέσου από το δεύτερο έτος της θητείας του.

Ο κ. Γιούνκερ είναι ο τυπικός εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης σήμερα. Με προνόμια, ασυλίες έναντι του νόμου και ζωή που θα ζήλευαν πολλοί αυτοκράτορες και βασιλείς της παλιάς εποχής. Είναι ο χαρακτηριστικός τύπος πολιτικού που έχει ανάγκη σήμερα το τραπεζικό καρτέλ της ΕΕ. Μέθυσος ως εκεί που δεν παίρνει με παροιμιώδεις δημόσιες εμφανίσεις. Ανάλογες του Γιέλτσιν.

Αργόσχολος εκ πεποιθήσεως μιας και δεν έχει δουλέψει ούτε μια μέρα στη ζωή του. Δεν ξέρει τι σημαίνει αγορά εργασίας γιατί δεν ρίσκαρε ποτέ του να αναζητήσει δουλειά σ’ αυτήν. Ήταν παιδιόθεν του κόμματος. Χαρακτηριστικός «Γκρούεζας». Και το κόμμα με τη σειρά του, του εξασφάλισε από το πτυχίο της νομικής έως την απασχόλησή του ως επαγγελματία πολιτικού αμέσως μετά. O πατέρας του ήταν κομματάρχης του Κόμματος της Δεξιάς, το οποίο μετά τον πόλεμο μετονομάστηκε σε Χριστιανικό Κοινωνικό Λαϊκό Κόμμα για να ξεπλυθεί το στίγμα της συνεργασίας του με τους Ναζί.

Ο πατέρας του πολέμησε στα Waffen SS στο ανατολικό μέτωπο, αλλά μετά τον πόλεμο ισχυρίστηκε ότι τον στρατολόγησαν οι Ναζί με το ζόρι. Πολέμησε δηλαδή και συμμετείχε στις θηριωδίες των Ναζί εναντίον του λαού της Σοβιετικής Ένωσης, γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς! Κι έτσι την σκαπούλαρε με τις πλάτες των Άγγλων και των Αμερικανών, οι οποίοι είχαν ανάγκη και χρεία από τέτοια υποκείμενα.

Προϊόν λοιπόν ο κ. Γιούνκερ του κομματικού σωλήνα από τα γεννοφάσκια του κι ένας από τους πιο διεφθαρμένους πολιτικούς της Ευρώπης. Ας θυμηθούμε την άμεση εμπλοκή του στο σκάνδαλο, που αποκαλύφθηκε από τις διαρροές του Λουξεμβούργου (Luxleaks). Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά σκάνδαλα που συγκλόνισαν την Ευρώπη μετά τον πόλεμο και το οποίο αποκαλύφθηκε το Νοέμβριο του 2014 από μια δημοσιογραφική έρευνα που διεξήχθη από τη Διεθνή Κοινοπραξία Ερευνητών Δημοσιογράφων. Βασίζεται σε εμπιστευτικές πληροφορίες σχετικά με φορολογικές αποφάσεις του Λουξεμβούργου που διαμόρφωσε η PricewaterhouseCoopers και εφάρμοσε η κυβέρνηση του εν λόγω κρατιδίου από το 2002 έως το 2010 προκειμένου πάνω από τριακόσιες πολυεθνικές να φοροδιαφεύγουν εντός της ΕΕ.

Πού βρισκόταν ο κ. Γιούνκερ εκείνη την περίοδο; Ήταν πρωθυπουργός και ταυτόχρονα υπουργός οικονομικών του Λουξεμβούργου έως το 2013. Ήταν δηλαδή ο κατ’ εξοχήν υπεύθυνος για το σκάνδαλο.

Φυσικά δεν κλήθηκε ποτέ να λογοδοτήσει. Ούτε πάρθηκαν μέτρα για να εξιχνιαστεί σε βάθος η υπόθεση. Ούτε από την ΕΕ, ούτε φυσικά από το Λουξεμβούργο. Ούτε βέβαια βρέθηκε έστω μια κυβέρνηση κράτους μέλους για να ζητήσει εξηγήσεις για το σκάνδαλο, να ζητήσει τη δικαστική δίωξη όλων των υπευθύνων και να απαιτήσει αποζημίωση από το Λουξεμβούργο για τη ζημιά στα δημοσιονομικά της λόγω της φοροδιαφυγής των πολυεθνικών. Γιατί άραγε;

Μόνο λόγια ειπώθηκαν, πολλά λόγια και υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Οι μόνες δικαστικές διώξεις που ασκήθηκαν αφορούν στα πρόσωπα που κατηγορούνται από τη δικαιοσύνη του Λουξεμβούργου για συμμετοχή στις αποκαλύψεις. Αν ο Αλ Καπόνε είχε την έδρα του στο Λουξεμβούργο είναι σίγουρο ότι αυτοί που θα κάθονταν στο σκαμνί της δικαιοσύνης και θα καταδικάζονταν χωρίς καν ελαφρυντικά θα ήταν εκείνοι που αποκάλυψαν τις φορολογικές του ατασθαλίες. Κι έτσι ο Αλ Καπόνε θα μπορούσε να συνεχίσει ήσυχος και ήρεμος τη δολοφονική του καριέρα.

Η δικαιοσύνη τελείως φυσιολογικά θεώρησε ανυπόστατη την όλη υπόθεση και δεν εγκάλεσε καμιά πολυεθνική εταιρεία. Ούτε φυσικά κάποιον από τους υπεύθυνους κυβερνώντες πολιτικούς του Λουξεμβούργου. Η δίκη των LuxLeaks πραγματοποιήθηκε την άνοιξη του 2016 στο Λουξεμβούργο και οδήγησε στην καταδίκη αυτών που αποκάλυψαν το σκάνδαλο. Έτσι, για να μάθουν τι σημαίνει Νόμος και Τάξη σήμερα εντός της ΕΕ.

Πώς θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά; Το Λουξεμβούργο δεν έχει κανένα ιστορικό ή εθνικό λόγο για να υφίσταται ως κράτος. Υπάρχει μόνο και μόνο για να λειτουργεί ως καταφύγιο για τις κάθε λογής βρομοδουλειές των πολυεθνικών, των μεγάλων κερδοσκόπων και κάθε λογής αρπακτικών. Κι αυτό το κράτος μαφία, όπου η δικαιοσύνη εγγυάται και περιφρουρεί την υπόστασή του ως τέτοιο, δεν μπορεί παρά να αναδεικνύει πολιτικούς σαν τον Γιούνκερ. Δηλαδή πολιτικούς και αξιωματούχους που είναι νομιμόφρονες αποκλειστικά και μόνο στο χρήμα. Σε τίποτε άλλο.

Αυτός λοιπόν ο πλέον τυπικός εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης μίλησε για μια Ευρώπη που ξεπερνά δήθεν την οικονομική ύφεση και ανακτά το πολιτικό έδαφος από τους λαϊκιστές και ευρωσκεπτικιστές. Τους φάγαμε, έδωσε με νόημα να καταλάβουν στους ομοίους του, τους ευρωβουλευτές, οι οποίοι πολύ χάρηκαν που δεν υπάρχει κανενός είδους ουσιαστική αντιπολίτευση εντός ευρωκοινοβουλίου. Όλοι εφ’ ενός ζυγού, πλήρως ευθυγραμμισμένοι με τον ευρωπαϊσμό, την ιδεολογία των αυτοκρατόρων από την εποχή του Καρλομάγνου και των αποικιοκρατών της Ευρώπης, αισθάνονται δικαιωμένοι μέσα σ’ ένα κοινοβούλιο που είναι χειρότερο από κάθε άποψη ακόμη κι από τις Συνελεύσεις των Τάξεων την εποχή της απόλυτης μοναρχίας.

Ξέροντας λοιπόν ποιος είναι ο Γιούνκερ και τι εκπροσωπεί, δεν υπάρχει τίποτε πιο γελοίο και προσβλητικό για τη νοημοσύνη του κοινού ανθρώπου από το να τον ακούς να μιλά για Κράτος Δικαίου. Σε μια ΕΕ όπου νόμος είναι η πιο απεχθής ιδιοτέλεια των ελίτ της και δεν υφίσταται πια ούτε καν ίχνος συνταγματικών κατοχυρωμένων δικαιωμάτων των εργαζομένων, αλλά και των κρατών μελών.

Σε έναν προσωπικό τόνο, ο κ. Γιούνκερ δήλωσε στους ευρωβουλευτές στο Στρασβούργο ότι «ο άνεμος επιστρέφει στα πανιά της Ευρώπης» αλλά προειδοποίησε ότι το «παράθυρο ευκαιρίας» για μεταρρυθμίσεις και για να κερδηθούν οι καρδιές και τα μυαλά των πολιτών δεν θα παραμείνει ανοικτό για πάντα. «Έχουμε σιγά σιγά αλλά σίγουρα συγκεντρώσει δυναμική», δήλωσε ο Juncker στην ομιλία του, αλλά δεν είπε τη μαύρη αλήθεια.

Πώς εμφανίζεται η ΕΕ να αποκτά δυναμική; Όλη αυτή η κούφια προπαγάνδα περί ανάκαμψης της οικονομίας της ΕΕ, βασίζεται σε μια εικονική άνοδο του ΑΕΠ της. Λέμε εικονική άνοδο για δυο βασικούς λόγους. Αφενός, το απίστευτο μαγείρεμα των στοιχείων που σκόπιμα επιτρέπει η Eurostat σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Ισπανία, η Πορτογαλία, κοκ, για να εμφανιστούν ότι δήθεν ανακάμπτουν και μαζί τους η ευρωζώνη.

Αφετέρου, δεν λένε το βασικό, το θεμελιώδες. Πού βασίζεται αυτή η άνοδος; Στη χρηματοδότηση από την ΕΚΤ, η οποία αυτή τη στιγμή έχει φτάσει να χρηματοδοτεί μέσω του ενεργητικού της κοντά το 40% του ΑΕΠ της ευρωζώνης. Δείτε το διάγραμμα που παραθέτουμε. Ποιος σώφρων εκ των οικονομολογούντων θα τολμούσε να μιλήσει για ανάκαμψη της οικονομίας, όταν η κεντρική τράπεζα αναγκάζεται να χρηματοδοτεί κοντά το 40% του ΑΕΠ της;

Και προκειμένου να συνεχιστεί η χρηματοδότηση αυτή, η οποία αφορά αποκλειστικά τις τράπεζες και τις πολυεθνικές, πρέπει να ισοπεδωθούν τα πάντα στην πραγματική οικονομία. Να γιατί καταλύονται οι εργασιακές σχέσεις στη Γαλλία και ο εργαζόμενος μετατρέπεται σε περιουσιακό στοιχείο του εργοδότη του. Να γιατί θα ισοπεδωθούν χώρες σαν την Ελλάδα, την Ισπανία, την Ιταλία, την Πορτογαλία κι άλλες. Να γιατί ο Γιούνκερ ζητά μέχρι το 2019 να έχουν ενταχθεί όλες οι χώρες της ΕΕ στην τραπεζική ένωση, έτσι ώστε το τραπεζικό καρτέλ να διευρύνει το πεδίο της κερδοσκοπίας του με χρέη και τίτλους.

Μία από τις βασικές ιδέες της ομιλίας του κ. Γιούνκερ είναι η συγχώνευση των προεδριών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου σε μια ενιαία θέση, προκειμένου να υπάρξει ένας ξεκάθαρος ηγέτης της ΕΕ. «Η Ευρώπη θα ήταν ευκολότερο να προχωρήσει αν ένας μόνο κυβερνήτης κατευθύνει το πλοίο», υποστήριξε.

Σύμφωνα με τον Γιούνκερ, ο προεδρικός υποψήφιος θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να εκλέγεται στις ευρωπαϊκές εκλογές, έτσι ώστε να νομιμοποιεί δια της ψήφου τις απόλυτες εξουσίες που θα διαθέτει. Με άλλα λόγια προτείνει την αναβίωση της αιρετής μοναρχίας σε υπερεθνικό επίπεδο. Όσο για τον πολίτη, αυτός θα υφίσταται μόνο ως υπήκοος. Θα καλείται μια στις τόσες να ψηφίζει κι ύστερα θα λουφάζει σαν υπεξούσιος όπου κι όπως μπορεί.

Για τον σκοπό αυτό αφενός τάχθηκε υπέρ της εμβάθυνσης της ενσωμάτωσης της ευρωζώνης και κάλεσε όσα από τα κράτη μέλη δεν ανήκουν στην ευρωζώνη να ενταχθούν στο ενιαίο νόμισμα έως το 2019. Πώς αλλιώς θα χάσουν κάθε έννοια αυτοδιάθεσης και κυριαρχίας έναντι των θεσμών της ΕΕ;

Υποστήριξε επίσης την ανάδειξη ενός ευρωπαίου υπουργού οικονομίας και οικονομικών, αλλά δήλωσε ότι δεν πρέπει να δημιουργηθεί μια νέα θέση, όπως θέλει η Γερμανία με τη θεσμοθέτηση του Eurogroup και την μετεξέλιξη του προέδρου του σε υπερυπουργό οικονομικών της ευρωζώνης, αλλά μόνο μια ενισχυμένη θέση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ο Γιούνκερ προτιμά έναν υπουργό οικονομικών άμεσα υποκείμενο του νέου Προέδρου-κυβερνήτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με τον τρόπο αυτό η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα αποκτήσει καθεστώς Ευρωπαϊκής Κυβέρνησης κατά το πρότυπο το των προεδρικών συστημάτων, όπως της Γαλλίας.

Πρότεινε ειδική σύνοδο κορυφής της ΕΕ Σίμπιου της Ρουμανίας στις 30 Μαρτίου 2019 - μία ημέρα μετά την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από το μπλοκ - για τη λήψη αποφάσεων σχετικά με τη μεταρρυθμισμένη ΕΕ. Σ’ αυτήν ο κ. Γιούνκερ ελπίζει ότι η ΕΕ θα είναι έτοιμη και επίσημα να απαλλαγεί από τα κυριαρχικά δικαιώματα των εθνικών κοινοβουλίων, ενώ τα εθνικά συντάγματα θα αποκτήσουν υποδεέστερη σημασία του απολυταρχικού Κράτους Δικαίου που οραματίζεται η μαφία του Προέδρου της Κομισιόν.

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

Ο Ρομπέρ Μακέρ κατά κόσμο Εμμανουέλ Μακρόν στην Αθήνα.

Του Δημήτρη Καζάκη

Με τον Εμμανουέλ Ζαν-Μίσελ Φρεντερίκ Μακρόν η Γαλλία ανέδειξε στον Προεδρικό θώκο για πρώτη φορά στην ιστορία της τον ίδιο τον Ρομπέρ Μακέρ. Ο τελευταίος αποτελεί μια φημισμένη καρικατούρα από την εποχή της μοναρχίας του Λουδοβίκου Φίλιππου της Ορλεάνης (1830-1848), που συμβόλιζε την άνοδο μιας ιδιαίτερα παρακμιακής και παρασιτικής ελίτ, της αριστοκρατίας του χρήματος.

Πρόκειται για μια ελίτ πλουσίων, που αδιαφορούν για το εμπόριο, τη γεωργία, τη βιομηχανία και την εργασία γενικά. Ενδιαφέρονται πρωτίστως για κάθε λογής χρηματιστική κερδοσκοπία με χρέη και τίτλους. Τα ελλείμματα του κράτους, του νοικοκυριού και της πραγματικής οικονομίας μετατράπηκαν εσαεί στην κύρια πηγή του πλουτισμού τους. Πρόκειται για μια νέα τάξη πλουσίων που δημιούργησε μια πραγματική νέα αριστοκρατία, «μιας από τις πιο σκληρές», όπως δήλωνε ο Τοκβίλ, «που έχει εμφανιστεί ποτέ στη γη»(1).

Ο Ρομπέρ Μακέρ δεν ήταν τίποτε άλλο παρά το αρχέτυπο αυτής της αριστοκρατίας του χρήματος, που επινόησε η πολιτική σάτιρα της εποχής και κυριάρχησε από τότε στις πολιτικές αναμετρήσεις της Γαλλίας. Πρόκειται για ένα εγκληματικό στοιχείο, αληθινός αλήτης στα ήθη και τη δράση του, τελείως ασυνείδητος, ο οποίος δημιουργεί περιουσία με μόνο όπλο την απάτη και τον κρατικό κορβανά. Έτσι αναρριχάται σ’ όλα τα ύπατα αξιώματα της Γαλλικής οικονομικής και πολιτικής ζωής. Και μαζί του ο υπόκοσμος αναρριχάται στις κορυφές της Γαλλικής αστικής κοινωνίας.

«Ευαίσθητες ψυχές, ακούστε την οδυνηρή ιστορία ενός εγκληματία αλλά αξιαγάπητου ανθρώπου - που καταδιώκεται από τη μοίρα... και τους χωροφύλακες και μάθετε για άλλη μια φορά ότι εάν η αρετή ανταμείβεται πάντα στον άλλο κόσμο, η φαυλότητα παρ’ όλα αυτά παρέχει ορισμένες ανταμοιβές σε αυτόν.»(2) Έτσι άρχιζε το σατυρικό θεατρικό έργο, που για πρώτη φορά έφερνε στο προσκήνιο τον Ρομπέρ Μακέρ και τον φίλο του Μπερτράν.

Ο Μακέρ ξεκινά σαν κοινός απατεώνας να τον κυνηγούν οι χωροφύλακες και καταλήγει μεγαλοτραπεζίτης, χρηματιστής, βαρόνος, βουλευτής έως και ανώτατος δικαστής να τον υπηρετεί το κράτος και η δικαιοσύνη. Μόνο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δε κατάφερε να γίνει. Με τον Μακρόν το κατάφερε κι αυτό. Η σάτιρα ήθελε να αφυπνίσει τα λαϊκά ακροατήρια για να αντιληφθούν την «πόρνη που δοξάζει την ηθική αρετή και τον απατεώνα που μιλά για τιμή»(3).

Οι Ρομπέρ Μακέρ κατόρθωσαν να επιβιώσουν ως οικονομική και πολιτική ελίτ της Γαλλίας έως στις μέρες μας. Ωστόσο είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της Γαλλίας που η οικονομική ταυτίζεται απόλυτα με την πολιτική ελίτ. Οι Μακέρ δεν χρειάζονται πια να αναδεικνύουν αυτοκράτορες και προέδρους επί μισθώσει για να τους κάνουν τη δουλειά. Γιατί άλλωστε να πληρώνουν πολιτικούς, όταν οι ίδιοι μπορούν να ανέλθουν στο ύπατο αξίωμα. Οι αναστολές των απλών πολιτών έχουν πια υποχωρήσει τόσο πολύ, ώστε να θεωρούν απόλυτα φυσιολογική την πολιτική αδιαφορία και την ταύτιση της δημοκρατίας με ότι πιο διεφθαρμένο και απολυταρχικό καθεστώς υπάρχει. Να γιατί δεν ενοχλεί πια η καθολική ψήφος. Αντίθετα χρησιμοποιείται για να νομιμοποιεί εξουσίες, που παλιά χρειαζόταν το πραξικόπημα ενός Βοναπάρτη ή τη φασιστική αρβύλα για να επιβληθούν.

Τι θέλει λοιπόν ο σύγχρονος Ρομπέρ Μακέρ, δηλαδή η πόρνη και ο απατεώνας του σήμερα στην Αθήνα; Προφανώς να μας μιλήσουν για πνεύμα και ηθική, για αρετή και τόλμη, για αλληλεγγύη και εντιμότητα. Κι όλα αυτά που συνηθίζουν να επικαλούνται οι λογιών-λογιών απατεώνες όταν θέλουν να κρύψουν τις αληθινές προθέσεις τους.

Ο κ. Μοσχοβισί ήρθε να εξασφαλίσει ότι τα συμφέροντα της κλίκας των απατεώνων που εκπροσωπεί θα έχουν αυξημένο μερίδιο στην εντεινόμενη λεηλασία της Ελλάδας. Ήρθε μαζί με τον Μακέρ αυτοπροσώπως – κατά κόσμο Μακρόν – να δηλώσει ότι η Γερμανία δεν θα έχει το μονοπώλιο στην λεηλασία της Ελλάδας. Θέλει αυξημένο μερίδιο και η Γαλλία των Μακέρ από το γενικό ξεπούλημα των υποδομών, των ακινήτων, της γης και του εθνικού πλούτου της χώρας.

Η οικονομία της Γαλλίας καταρρέει κάτω από το δυσβάσταχτο βάρος των μεγαλύτερων τραπεζικών μονοπωλίων της ηπειρωτικής Ευρώπης. Τα στοιχεία ενεργητικού των τραπεζών ως ποσοστό του ΑΕΠ έφθασαν το 374% το 2016 στη Γαλλία, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Τραπεζών (EDF). Ιστορικά, τα στοιχεία του ενεργητικού των τραπεζών ως ποσοστό του ΑΕΠ στη Γαλλία έφθασαν το υψηλότερο όλων των εποχών το 385% το 2013 και το χαμηλό όλων των εποχών το 205% το 1988.

Η Γαλλία κατατάσσεται στην 6η θέση σε μια ομάδα 159 χωρών όσον αφορά τα στοιχεία ενεργητικού των τραπεζών ως μερίδιο του ΑΕΠ, 3 θέσεις πάνω από τη θέση που παρατηρήθηκε πριν από 10 χρόνια. Ενώ η τραπεζική βιομηχανία αποτελεί το 60% της ετήσιας προστιθέμενης αξίας, δηλαδή του νέου προϊόντος που παράγει κατ’ έτος η Γαλλική οικονομία. Ο παρασιτισμός στο απόγειό του. H χρηματιστική αριστοκρατία των κερδοσκόπων και των τραπεζιτών που διαφεντεύουν τη Γαλλία λεηλατούν αδίστακτα το εμπόριο, τη γεωργία, τη βιομηχανία, τη ζωντανή εργασία γενικά δια του ελλείμματος όχι μόνο του κράτους αλλά και των εξωτερικών συναλλαγών της χώρας.

Το χρέος της Γενικής Κυβέρνησης, σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ, από 73,4% του ΑΕΠ το 1999 έχει ξεπεράσει το 120%. Η Γαλλική οικονομία από καθαρός εξαγωγέας κεφαλαίων μέχρι που εισήλθε στην ευρωζώνη, μετατράπηκε σε οικονομία υποδοχής και κερδοσκοπίας με εισαγόμενα κεφάλαια. Ενώ το κρατικό έλλειμμα ήταν και παραμένει ανεξέλεγκτο για τα δεδομένα της Γαλλίας. Αν συνεχίσει έτσι η Γαλλία θα μετατραπεί σε εξάρτημα της Γερμανίας και των δορυφορικών της οικονομιών, που εξάγουν τον κύριο όγκο κεφαλαίων στην ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Χρειάζεται επειγόντως να εξασφαλίσει μεγαλύτερο μερίδιο από την ενδοχώρα της ευρωζώνης για τους τραπεζίτες και τους κερδοσκόπους της. Κι αυτό φυσικά προσκρούει στις διαθέσεις της Γερμανίας. Όσο κι αν ανάμεσα στις ελίτ της Γερμανίας και της Γαλλίας έχει αναβιώσει το πνεύμα του Βισύ, όσο ποτέ άλλοτε ακόμη κι από την εποχή του τελευταίου πολέμου, οι συμφωνίες κορυφής δεν ήταν ποτέ το φόρτε της χρηματιστικής αριστοκρατίας σε καμιά χώρα. Δεν είναι παρά η αναπαραγωγή του αγοραίου ανταγωνισμού στις κορυφές της ελίτ, όπου δεν τίθεται θέμα ορίων κι όπου όλα τα μέσα επιτρέπονται.

Ο κ. Μοσχοβισί λοιπόν ήρθε μ’ αυτή την αποστολή. Τον ενδιαφέρει να επιταχυνθεί η επίσημη εκποίηση και λεηλασία της Ελλάδας υπό καθεστώς κατοχής. Ένα καθεστώς που για να το πετύχει στα παλιά χρόνια η Γαλλία και οι άλλοι Ευρωπαίοι αποικιοκράτες θα χρειάζονταν τη γνωστή εκπολιτιστική αποστολή της Λεγεώνας των Ξένων, μιας από τις μεγαλύτερες εγκληματικές οργανώσεις που επινόησε κοινοβουλευτικό κράτος, και άλλων αποικιακών στρατευμάτων.

Στη σημερινή Ελλάδα μπορούν να έχουν τα ίδια αποτελέσματα, να επιφέρουν την ίδια μαζική εξόντωση του πληθυσμού των ιθαγενών υπό καθεστώς κατοχής, χωρίς στρατεύματα. Εξασφαλίζοντας μόνο το κατάλληλο μπαξίσι στους εγχώριους φυλάρχους της δεξιάς και της αριστεράς. Δεν ξέρω καμιά άλλη περίπτωση που οι αποικιοκράτες να βρήκαν τόσα διαθέσιμα καθάρματα για να ξεπουλήσουν τη χώρας τους και να οδηγήσουν τον πληθυσμό της στη γενοκτονία και το ολοκαύτωμα. Χωρίς καν στρατιωτική απειλή.

Δείτε και χαρείτε την ουρά που κάνει και πώς διαγκωνίζεται ο συρφετός των καθαρμάτων και των παλιανθρώπων που συνωστίζεται για το μπαξίσι, για το δούναι-λαβείν, που στη γλώσσα τους λέγεται business. Πολιτικοί, αξιωματούχοι και δήθεν επιχειρηματίες, οι οποίοι δεν είναι τίποτε περισσότερο από το γνωστό είδος των εγχώριων Μακέρ. Κρατικοδίαιτοι απατεώνες, που μπροστά τους ο υπόκοσμος του κοινού εγκλήματος ωχριά. Ένας συρφετός που για το μπαξίσι, για μια αρπαχτή έχει πουλήσει τη μάνα του προ πολλού. Πόσο μάλλον τη χώρα του.

Τα δελτία ειδήσεων με εκτενείς αναφορές μας δίνουν όλο το μεγαλείο της επίσημης ξεφτίλας. Ενώ οι γαργαλιστικές λεπτομέρειες για τις ορέξεις του αυτοκρατορικού ζεύγους της Γαλλίας έχουν σαν στόχο να εξάψουν τη φαντασία όσων έχουν συνείδηση λούμπεν, όσων μέσα στην απίστευτη κακομοιριά τους θαμπώνονται από τους γαλαζοαίματους της εξουσίας.

Και προκειμένου να δείξει ότι διαφοροποιείται από τη Γερμανία, το δίδυμο της πόρνης και του απατεώνα, υιοθέτησε την τακτική του καρότου. Για το θεαθήναι, για τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης. Αφήνοντας προσωρινά το βούρδουλα για την Κομισιόν και τη Γερμανία.

Αυτό το νόημα είχε η γνωστή δήλωση του Μοσχοβισί περί «δημοκρατικού σκανδάλου», όσων αφορά την ύπαρξη και τη λειτουργία του Eurogroup. Ένας εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής απάντησε την Τρίτη (5 Σεπτεμβρίου) ότι η εκτελεστική εξουσία της ΕΕ «έχει επενδύσει πολύ χρόνο και προσπάθεια και πόρους για να κρατήσει την Ελλάδα στην ευρωζώνη».

Έτσι δικαιολογήθηκε για το γεγονός ότι ένα παντελώς άτυπο όργανο, το Eurogroup, χωρίς καμιά νομική ισχύ μπορεί να παίρνει αποφάσεις και να τις επιβάλει με ανοιχτούς εκβιασμούς σε κράτη μέλη. Τέτοια δημοκρατία έχει να δει η Ευρώπη από την εποχή των αυτοκρατοριών.

Κι αν αυτό είναι «δημοκρατικό σκάνδαλο», τότε γιατί υπάκουσαν οι εγχώριοι κυβερνώντες; Γιατί το εθνικό κοινοβούλιο έτρεξε να νομιμοποιήσει με τις αποφάσεις του ένα τέτοιο «δημοκρατικό σκάνδαλο»; Γιατί αποδέχθηκαν όλοι τη δικτατορία του Eurogroup; Τι αποδεικνύει για τη λειτουργία της δικαιοσύνης και μάλιστα στον ανώτατο βαθμό, η οποία συνεχίζει να καμώνεται τα τρία μαϊμουδάκια (δεν άκουσα, δεν είδα, δεν ξέρω);

Όλα έγιναν για έναν και μόνο λόγο. Για να παραμείνει πάση θυσία η Ελλάδα στο ευρώ και να της φορτώσουν το κόστος διάσωσης των τραπεζιτών και των κερδοσκόπων της ευρωζώνης. Κυρίως της Γαλλίας και της Γερμανίας. Σήμερα έχουν πέσει οι μάσκες και μας το λένε κατάμουτρα. Δεν κάνουν καν τον κόπο να προσποιηθούν ότι δήθεν ήθελαν να πετάξουν την Ελλάδα εκτός ευρωζώνης.

Από τη μεριά του ο κ. Μακρόν με φόντο την Ακρόπολη θέλησε να κάνει εμφάνιση επίδοξου ηγέτη της Ευρώπης. Την ίδια ώρα που στη Γαλλία ετοιμάζονται μαζικότατες κινητοποιήσεις για την ουσιαστική κατάλυση των εργασιακών σχέσεων, ώστε ο εργαζόμενος να υποβιβαστεί σε αντικείμενο, σε περιουσιακό στοιχείο της επιχείρησης, ανάλογο με τα κινητά πάγια. Την ίδια ώρα που ο Μακρόν πρεσβεύει για την Ευρώπη την οριστική κατάλυση του κράτους έθνους όπου βασίστηκε η παραδοσιακή έννομη τάξη σε κάθε χώρα, το λεγόμενο κράτος δικαίου.

Η πιο τρελή φαντασίωση του Μακέρ και του συναφιού του βγαίνει σιγά-σιγά αληθινή. Μια ολόκληρη Ευρώπη χωρίς φραγμούς από έννομες τάξεις, χωρίς τον κίνδυνο των χωροφυλάκων και των δικαστών που καιροφυλακτούν στο όνομα του κυρίαρχου λαού κάθε χώρας. Μια Ευρώπη στο έλεος των υπερεθνικών οργάνων, τα οποία δεν αναγνωρίζουν λαούς, έθνη και κοινοβούλια, ενώ απολαμβάνουν ασυλίες και προνόμια πού μόνο η ιερότητα του προσώπου των ηγεμόνων απολάμβανε την εποχή του αρχαίου καθεστώτος.

Όταν ο Μοσχοβισί έκανε τη δήλωση για το Eurogroup, δεν το έκανε γιατί ξύπνησε κάποια δημοκρατική ευαισθησία. Όχι. Απλά ο Μοσχοβισί κρούει το καμπανάκι του κινδύνου. Ζητά απλά την τυπική νομιμοποίηση της αυθαιρεσίας και των εκβιασμών. Ζητά την μετατροπή του Eurogroup σε επίσημο όργανο της ευρωζώνης με θεσμοθετημένες αρμοδιότητες σε βάρος των κρατών μελών. Θέλει τον επικεφαλής του Eurogroup να μετεξελιχθεί σε επίσημο υπερυπουργό οικονομικών ολόκληρης της ευρωζώνης, με δυνατότητα να ελέγχει το σύνολο της δημοσιονομικής πολιτικής σ’ όλα τα κράτη μέλη. Όπως συμβαίνει με την Ελλάδα σήμερα.

Αυτό θεωρεί η πόρνη και ο απατεώνας ως «δημοκρατική νομιμότητα». Το μόνο που δεν είπαν είναι το γνωστό L'état, C'est Moi του Λουδοβίκου 14ου. Αν και με τις πράξεις τους το λένε για όλα τα κράτη της ευρωζώνης.

Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

«Η Ελλάδα γυρίζει σελίδα», ή γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά, πατέρα;

Του Δημήτρη Καζάκη

Ο φερόμενος ως πρωθυπουργός έχει τελευταία επιδοθεί σ’ έναν μαραθώνιο διάσωσης της αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ για την επόμενη ημέρα.

Για την ημέρα που θα βρεθεί ξανά στην αντιπολίτευση και θα κληθεί ο ΣΥΡΙΖΑ να αναβιώσει την αντιμνημονιακή ριζοσπαστική αριστερά. Έως και τον Ανδρέα Παπανδρέου επιχείρησε να νεκραναστήσει με άρθρο των συνεργατών του σ’ ένα από τα δημοσιογραφικά φερέφωνα του Μαξίμου. Όχι αυτό που διαλαλεί ότι οι «μοναδικοί εργοδότες μας είναι οι αναγνώστες μας», αλλά το άλλο με τις αποκαλύψεις!

Μην φανταστείτε ότι το έγραψε ο ίδιος. Ο κ. Τσίπρας, από την εποχή που ήταν απλό μίσθαρνο στέλεχος της αριστεράς και της προόδου δεν έχει κατορθώσει να συντάξει από μόνος του ούτε μια αξιόλογη αράδα. Ομιλίες και άρθρα του τα έγραφαν πάντα άλλοι. Ο κ. Τσίπρας αντιπροσωπεύει επάξια την πλέον αμόρφωτη γενιά επαγγελματιών της πολιτικής που πέρασε από αυτόν το δύσμοιρο τόπο. Όχι μόνο στην αριστερά, αλλά και στη δεξιά.

Πρόκειται για μια τόσο επιδεικτικά αμόρφωτη γενιά πολιτικών, η οποία δεν μπορεί να διαπρέψει στην πολιτική παρά μόνο ως μαριονέτα, ως βιτρίνα για πολύ σκοτεινά συμφέροντα. Δείτε όχι μόνο τον Τσίπρα, αλλά και τον Κυριάκο, τη Φώφη, τον Φίφη κι όλα τα άλλα μεταλλαγμένα ανθρωποειδή του αδελφάτου της επαγγελματικής πολιτικής.

Ολόκληρος στρατός επικοινωνιολόγων ιδροκοπά καθημερινά για να τους μάθει να αρθρώνουν δημόσιο λόγο, έστω και με κλισέ. Δείτε πόσο στιλιζαρισμένος είναι ο λόγος τους. Σκέτα συνθήματα, που εναλλάσσονται όπως η διαδοχή εικόνων στο μηχάνημα με διαφάνειες. Ακόμη και σε επίπεδο χειρονομιών.

Πρόκειται για πολιτικούς της εικόνας, της τηλεόρασης κι όχι του πεζοδρομίου, όπως ήταν οι παλιοί. Μιλάνε περισσότερο μ’ αυτά που κρύβουν , ή αποσιωπούν, παρά μ’ αυτά που λένε, ή γράφουν. Αν φυσικά γράφουν, διότι δεν ξέρω ούτε έναν από τους σημερινούς πολιτικούς αρχηγούς που ξέρει να συντάξει μόνος του κάτι που στοιχειωδώς να συγκροτεί σκέψη αποτυπωμένη σε γραπτό.

Δεν λέω ότι και στους παλιούς δεν υπήρχαν εκείνοι που δεν έκαναν τίποτε άλλο εκτός από το να είναι άθλιες μαριονέτες παρασκηνίων, ντόπιων και ξένων κέντρων. Όμως αυτοί που αναδεικνύονταν ήταν εκείνοι που έστω και δημαγωγικά κέρδιζαν την εύνοια των πολιτών στο πεζοδρόμιο, επισκιάζοντας όλους τους άλλους με τα προσόντα του δημόσιου λόγου τους. Γραπτού και προφορικού. Και μπορεί οι παλιοί πολιτικοί σε δεξιά και αριστερά να ήταν ότι ήταν, να ήταν ακόμη και παλιάνθρωποι, απόλυτα ιδιοτελείς, αλλά είχαν ένα τρομακτικό κουσούρι, απαράδεκτο για τα μεγάλα αφεντικά της οικονομίας και της πολιτικής σήμερα. Είχαν την ικανότητα να διαμορφώνουν δική τους γνώμη και άποψη.

Κάτι που έχει εκλείψει σήμερα παντελώς. Η μόνη γνώμη και άποψη που είναι σε θέση να διαμορφώσουν οι σημερινοί επαγγελματίες της πολιτικής είναι αποκλειστικά για τις απολαβές τους σε οφίτσια και χρήμα πάνω και κάτω από το τραπέζι. Για το αλισβερίσι, το δούναι-λαβείν. Το μπαξίσι, όπως το έλεγαν παλιά. Όλα τα άλλα έχουν εναποτεθεί κυριολεκτικά στον αυτόματο πιλότο των συμφερόντων που τάχθηκαν να υπηρετούν.

Κι αντί οι παλιοί να είναι ακούσιες μαριονέτες σκοτεινών συμφερόντων – όπως οι σημερινοί – μετρούσαν πάντα το πολιτικό κόστος, τον αντίκτυπό τους μέσα στο λαό. Έστω κι αν τους ήταν πάντα εύκολο να προδώσουν, ή να ξεπουλήσουν ιδανικά, αξίες, ελπίδες και προσδοκίες των απλών πολιτών, του κοσμάκη, του λαού που ακόμη και σήμερα επιμένει να είναι πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος, όπως έγραφε ο εθνικός μας ποιητής.

Απλά οι παλιοί το έκαναν με πολιτικό τακτ ενώ οι σημερινοί το κάνουν εντελώς ξεδιάντροπα. Τόσο ξεδιάντροπα, ώστε να εθίζεται το εκλογικό σώμα στην ιδέα ότι δεν το κυβερνούν πολιτικοί, αλλά άνθρωποι του υποκόσμου, της μαφίας, ικανοί για τα μεγαλύτερα εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου εναντίον της χώρας και των απλών πολιτών της.

Είναι αυτό που μας σέρβιραν επίσημα επί Σημίτη κι έγινε η κυρίαρχη ιδεολογία δεξιάς και αριστεράς. Η Ελλάδα και οι πολίτες της δεν χρειαζόμαστε πολιτικούς με προγράμματα που ενσωματώνουν κοινωνικά αιτήματα και δράση μέσα στην κοινωνία, όπως παλιά, αλλά καλούς διαχειριστές, καλούς τεχνοκράτες. Το θυμάστε; Μόνο που διαχειριστής, ο τεχνοκράτης είναι καλός μόνο όταν είναι σε θέση να υπηρετεί τυφλά την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων. Δεν αμφισβητεί. Δεν προβληματίζεται. Δεν ξέρει από πολιτικό κόστος και λαό. Όπως οι βασιλικοί επίτροποι, υπουργοί και πρωθυπουργοί επί απόλυτης μοναρχίας.

Μόνο η απολυταρχία χρειάζεται διαχειριστές και τεχνοκράτες πολιτικούς. Και μόνο τέτοιοι μπορούν να κυβερνούν σήμερα την Ελλάδα. Νομοτελειακά. Μας το διαβεβαιώνουν άπαντες. Τόσο η δεξιά, που δεν χάνει την ευκαιρία να επιδεικνύει την εκ φύσεως υποτέλειά της στα μεγάλα αρπακτικά και τους μεγάλους επιβήτορες κυρίως του εξωτερικού, όσο και η αριστερά, η οποία πασχίζει να κρύψει την εγκληματική εθελοδουλία της πίσω από την καταγγελία του καπιταλισμού γενικά.

Σ’ αυτήν την κατηγορία των παλαιών πολιτικών ανδρών ανήκει κι ο Ανδρέας Παπανδρέου. Να γιατί μπροστά στους σημερινούς, υπάρχουν ακόμη κάποιοι που τον νοσταλγούν και του βρίσκουν ελαφρυντικά. Παρά το αναμφισβήτητο γεγονός των τρομακτικών ευθυνών που έχει ο ίδιος, το κόμμα του, αλλά και το πολιτικό σύστημα της εποχής του για τη σημερινή κατάντια της Ελλάδας.

Τι ήθελε λοιπόν να πετύχει ο κ. Τσίπρας με το άρθρο των συνεργατών του για τον Ανδρέα; Να απευθυνθεί πρωτίστως στη συνομοταξία των Λαλιώτηδων. Εκείνο δηλαδή το είδος που άνθησε με τη νομή της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ και γεύτηκε το «μέλι» από τον κρατικό κορβανά. Δεν είναι τυχαίο που λίγο πριν ο ίδιος ο κ. Λαλιώτης βρέθηκε να κάνει δημόσια παρέμβαση υπέρ του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα.

Το ΠΑΣΟΚ ολοκλήρωσε αυτό που είχε ξεκινήσει η Χούντα και ενίσχυσε η ΝΔ της δεκαετίας του 1970. Την μετατροπή της τράπεζας σε μητροπολιτικό ναό της ελληνικής οικονομίας. Ποτέ άλλοτε οι τράπεζες δεν είχαν τόσο απόλυτο έλεγχο. Μαζί τους κυριάρχησε ένα νέο είδος παράσιτων των επιχειρήσεων και της αγοράς, που είχαν ελάχιστη ή καθόλου σχέση με την παραγωγή.

Επιβλήθηκε μια «αριστοκρατία του χρήματος» από τραπεζίτες, κερδοσκόπους κάθε λογής και είδους, επενδυτές της αρπακτής, μεταπράτες και ραντιέρηδες, που επέβαλαν στο κράτος και την οικονομία ένα ολόκληρο σύστημα αγυρτείας και απάτης.

Η αριστοκρατία αυτή είχε άμεσο συμφέρον από την καταχρέωση του κράτους και της κοινωνίας. Το κρατικό έλλειμμα ήταν ένα από τα κύρια αντικείμενα της κερδοσκοπίας της και η κύρια πηγή του πλουτισμού της. Κάθε χρόνο κι από ένα μεγαλύτερο κρατικό έλλειμμα. Κάθε χρόνο κι ένας νέος γύρος κρατικών δανείων. Κάθε νέο δάνειο πρόσφερε σ’ αυτήν την αριστοκρατία των τραπεζιτών και των κερδοσκόπων μια καινούργια ευκαιρία να κατακλέβουν το κράτος, το οποίο επίτηδες κρατούσαν οι κυβερνήσεις και οι υπουργοί στο χείλος της χρεοκοπίας. Κάθε νέο δάνειο και χειρότεροι όροι δανεισμού.

Την εξαπάτηση του κράτους με τα δάνεια, ακολουθούσε μια απίστευτη ληστεία με τα δημόσια έργα. Τα περίφημα κοινοτικά κονδύλια ήταν μια απίστευτη ευκαιρία για να οδηγηθεί η χώρα σε ακόμη μεγαλύτερη υπερχρέωση, αλλά και στην αριστοκρατία της απάτης να βάλει στο χέρι ολόκληρο τον κρατικό προϋπολογισμό.

Η αριστοκρατία του χρήματος έφτασε ως το σημείο να φτιάχνει τους νόμους, να διευθύνει το κράτος, να ελέγχει τα δικαστήρια – ιδίως τα ανώτατα – να έχει ουσιαστικά στη διάθεσή της όλες τις δημόσιες εξουσίες της κοινωνίας, με τον έλεγχο των ΜΜΕ εξουσίαζε και την κοινή γνώμη. Όσο η απάτη, η διαφθορά και η διαπλοκή αποκτούσαν χαρακτήρα απόλυτου καθεστώτος στην Ελλάδα, τόσο η «πολιτική ουδετερότητα» - δηλαδή η πολιτική αδιαφορία - αναδεικνυόταν σε κορυφαίο δόγμα. Πρώτα και κύρια των αξιωματούχων του κράτους και της δημόσιας ζωής.

Τα κόμματα με τη σειρά τους μετατράπηκαν σε επιχειρηματικούς ομίλους. Επιχορηγήσεις, δάνεια, κομματικές συμμετοχές σε επιχειρήσεις, offshore, επενδύσεις σε κρατικά ομόλογα, κοκ. Ποτέ πριν τα πολιτικά κόμματα, ακόμη και τα πιο διεφθαρμένα, δεν διακρίνονταν για τέτοια διαπλοκή. Όλα τα κόμματα της δεξιάς και της αριστεράς πέρασαν μ’ αυτό τον τρόπο στα χέρια αυτής της κυρίαρχης αριστοκρατίας. Με πρώτο απ’ όλα το ΠΑΣΟΚ.

Όχι την εποχή Σημίτη όπως νομίζουν πολλοί, αλλά από τότε που δόθηκε η δυνατότητα στους τραπεζίτες να λεηλατήσουν ολόκληρη την οικονομία με τα πανωτόκια (1982) την απάτη των αλληλόχρεων λογαριασμών, που οδήγησε στον εξευτελισμό της συναλλαγματικής και της επιταγής, αλλά και την καθυπόταξη των επαγγελματιών και των μικρομεσαίων επιχειρηματιών στην επίσημη τοκογλυφία των τραπεζών.

Όσο υπήρχε το εμφυλιοπολεμικό κράτος που συντηρούσε η ΝΔ, η αριστοκρατία του χρήματος και των τραπεζών, δηλαδή η αριστοκρατία της απάτης και της αγυρτείας, δεν μπορούσε να επιβληθεί. Έπρεπε να επέλθει η «εθνική συμφιλίωση» για να σβήσει ο αγνός πατριωτισμός από την καρδιά και το νου του απλού Έλληνα. Έπρεπε να επιβληθεί η ιδεολογία της ήττας και του ενδοτισμού ευρύτατα στις τάξεις της κοινωνίας.

Η αριστοκρατία της απάτης και της διαπλοκής δεν ενδιαφέρεται για δόξα. Η δόξα δεν φέρνει κέρδος. Δεν πλουτίζει τα χαρτοφυλάκια. Ειρήνη υπήρξε πάντα το σύνθημα των μεγαλύτερων απατεώνων. Η ειρήνη του ενδοτισμού και του ξεπουλήματος. Να γιατί ολόκληρη η εσωτερική και εξωτερική πολιτική θεμελιώθηκαν στην ταπείνωση του εθνικού συναισθήματος του λαού. Η ξενόδουλη εθνικοφροσύνη δεν είχε πια πέραση. Άσε που συντηρούσε – άθελά της – και το εθνικό συναίσθημα στα πιο καταπιεσμένα και καταφρονημένα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Κι αυτό – όπως είχε αποδείξει το ΕΑΜ – ήταν ένα άκρως επικίνδυνο συναίσθημα, ικανό να συντρίψει όσους είχαν αναδείξει την υποτέλεια σε κορυφαία εθνική αξία.

Ότι δεν κατόρθωσε η εθνικοφροσύνη του «ανήκομεν εις την Δύσιν», ανέλαβε να εξασφαλίσει ο σοσιαλιστικός κορπορατισμός του ΠΑΣΟΚ και της αριστεράς. Κι έτσι η χρηματιστική αριστοκρατία, που ανάμεσά της από την εποχή του Ανδρέα κατατάσσονται επάξια και τα επιτελεία των κρατικοδίαιτων επιχειρηματικών κομμάτων – δεξιάς και αριστεράς – τόσο με τον τρόπο πλουτισμού της, όσο και με τα βίτσια της, την ανηθικότητά της και την υποκουλτούρα της, ανέβασε τον υπόκοσμο στις κορυφές της αστικής κοινωνίας της ευρωπαϊκής και εκσυγχρονιστικής Ελλάδας. Ενώ ταυτόχρονα παρασιτικοποίησε όσο δεν έπαιρνε κι όσο ποτέ άλλοτε, πλατύτατα στρώματα του λαού.

Σ’ αυτήν την κοινωνία απευθύνεται το επιτελείο του Μαξίμου. Με δεκάδες χιλιάδες διορισμούς ως επί το πλείστον σε ασήμαντες και αμφίβολες θέσεις. Με σπατάλες δις από τον κρατικό κορβανά για τη δημιουργία κομματικού στρατού. Με αναφορές σ’ εκείνο το κομμάτι των συνδικαλιστών που έχουν μάθει να είναι κρατικοδίαιτοι. Με την προσπάθεια να ενσωματώσει δικαστές, στρατιωτικούς, στελέχη επιχειρήσεων, ακαδημαϊκούς που είναι ιδανικοί να βρίσκουν δικαιολογίες για να να πουλήσουν και να πουληθούν. Και δεν υπάρχει ιδανικότερος για μια τέτοια δουλειά - δηλαδή να βρίσκει δικαιολογίες - από αυτόν που έχει υπηρετήσει τον κορπορατίστικο σοσιαλισμό του ΠΑΣΟΚ και της αριστεράς.

Με τους τρόπους αυτούς η αριστερά ετοιμάζεται να αναγεννηθεί ως αντιμνημονιακή δύναμη. Ίσως και με την κατάλληλη αλλαγή της ηγεσίας. Ήδη κυρίες και κύριοι προβάρουν τα κουστούμια τους για την μεταλλαγή του ΣΥΡΙΖΑ και της αριστεράς σε αντιμνημονιακή δύναμη. Και να είστε σίγουροι ότι μόλις γίνει κάτι τέτοιο θα βρεθούν πολλοί, ίσως οι περισσότεροι ακόμη κι απ’ αυτούς που έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, που θα ανακαλύψουν την ριζοσπαστική αναγέννηση της αριστεράς. Άλλωστε, πρόκειται για συντρόφους που απλά παραστράτησαν.

Ήδη, εκείνοι που μας πουλούσαν φύκια για μεταξωτές κορδέλες στις αρχές του 2015. Πού μας διαβεβαίωναν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει τη ρήξη και μας πούλαγαν φρούδες ελπίδες, ετοιμάζονται να πάρουν το αίμα τους πίσω. Είναι οι ίδιοι που μας προέτρεπαν να περιμένουμε για να δούμε, οι "περιμενάκηδες", όπως τους ειρωνευόμασταν τότε, μόνο και μόνο γιατί θεωρούσαν την αριστερά ως ανώτερη αξία του πατριωτισμού. Όλοι αυτοί ετοιμάζονται εκ νέου να μας οδηγήσουν ουρά της αντιμνημονιακής αναγέννησης της λεγόμενης ριζοσπαστικής αριστεράς. Κι όλα αυτά μόνο και μόνο για ένα νέο γύρο εξαπάτησης προκειμένου να εξασφαλίσουν οι Ευρωπαίοι αποικιοκράτες περισσότερο χρόνο για να καταφέρουν την μαζική εξόντωση του ελληνικού πληθυσμού, που στα χρόνια του πολέμου την επιχείρησαν με μαζικές εκτελέσεις και ολοκαυτώματα.

Ας είμαστε υποψιασμένοι και σε εγρήγορση για να μην ξαναπέσουμε στην παγίδα. Δεν είναι ούτε η δεξιά, ούτε η αριστερά σε όποια κεντρώα ή ριζοσπαστική παραλλαγή τους, που θα δώσει τη λύση.

Το απέδειξαν τουλάχιστον σ' ολόκληρη την μεταπολίτευση. Μόνο ο πατριωτισμός του Έλληνα θα δώσει τη λύση. Το αγνό εθνικό συναίσθημα που οδηγούσε ανέκαθεν το λαό μας στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Ακόμη κι όταν ήξερε ότι δεν είχε έρθει ακόμη η ώρα για την ελευθερία και την αυτοδιάθεση της πατρίδας. Οτιδήποτε άλλο είναι μια από τα ίδια, αν δεν είναι καραμπινάτη απάτη.